ποτέ μην αναγνωρίζεις τα σύνορα του ανθρώπου.
να σπας τα σύνορα.
να αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου.
να πεθαίνεις και να λες : “θάνατος δεν υπάρχει” !

η συμβατικότητα είναι η εσωτερική μας φυλακή …κι όσο πιο αραιά τα κάγκελα του κελιού μας τόσο πιο ζόρικη η απόφαση της απόδρασης.. γιατί ενώ μπορείς να τα τινάξεις όλα και να ακολουθήσεις το όνειρό σου θα υπάρχει πάντα ένας μπαμπάς, μια μαμά, ο γείτονας, ο κολλητός, το ασυμβίβαστο “υπερεγώ” μας που θα αποθαρρύνει κάθε μας απόπειρα. ενώ εκεί ανάμεσά τους ζωηρό και περιπαικτικό το αύριο θα μας κλείνει το μάτι θυμίζοντας μας ότι ” τόλμα το, καλό μου, τόλμα το γιατί η ζωή είναι διάολε είναι μικρή”.